Tuesday, January 2, 2018

नाते

एक आठवणीचे बीज पेरले होते त्या वळणावर
जिथे उमटली होती तुझी शेवटची पाऊलखुन
सिंचनाला आसवांचे दोन थेंब ढाळले होते
तुला कदाचित जाणीव नसेल
पण आता त्या रोपाला फुल लागले आहे
काढून ठेवीन त्याला तुझ्यावर लिहिलेल्या कवितांच्या वहीत
तिथेच
जिथे दोन कवितांच्या मधले पान फाटले होते
जिथे हात हातातून सुटले होते
एक नाते तुटले होते

-विशाल ३०/१२/१७

Wednesday, October 11, 2017

थराला चालले आहे


थराला चालले आहे तुझे हे वेड स्मरणांचे 
कशाला पाहिजे ओझे तमाला चंद्रकिरणांचे 

शिकाऱ्यासारखे कोणी नये थांबूच पाणोठी 
उगा येतात रे काठी कळप व्याकुळ हरणांचे 

नदी ओंकार गाताना वृथा ही वाहिली शाई
अभंगाला पुरे होते किनारे दोन चरणांचे

क्षणाची पूर्तता थोटी मनाची सार्थता खोटी
अशाने काय उमगावे तुला कैवल्य मरणांचे

धरेचे त्या नभासंगे असे संधान आहे की
इथे ही भूक जन्माची तिथे ते राज्य कुरणांचे

अकाली षंढता येते अवेळी चेवही येतो
ठिबकते वीर्य अस्थानी करावे काय स्फुरणांचे

:- वैभव जोशी 

Friday, September 15, 2017

लाजून हासणे - शरमाके मुस्कुरायें

लाजून हासणे अन हासून ते पहाणे
मी ओळखून आहे, सारे तुझे बहाणे

डोळयांस पापण्यांचा का सांग भार व्हावा?
मिटताच पापण्या अन् का चंद्र ही दिसावा?
हे प्रश्न जीवघेणे हरती जिथे शहाणे

हाती धनुष्य ज्याच्या, त्याला कसे कळावे
हृदयात बाण ज्याच्या, त्यालाच दुःख ठावे
तिरपा कटाक्ष भोळा, आम्ही इथे दिवाणे

जाता समोरुनी तू, उगवे टपोर तारा
देशातूनी फुलांच्या आणी सुगंध वारा
रात्रीस चांदण्यांचे, सुचते सुरेल गाणे

                                                                           - मंगेश पाडगावकर




शरमाके मुस्कुरायें यू हसके देखे हाए
मै जानता हू जालीम सारी तेरी अदाए

बोझलसी लग रही है पलके निगाहोपर क्यूँ
उतरे क्यूँ चांद इनमे जबभी मै नैन मूंदू
ये सवाल जानलेवा जो बुझे सो मात खाए

घायल का हाल क्या है जाने भला क्या कातिल
जिसने है तीर खाए, ये दर्द समझे वो दिल
तिरछी नजर ये हमको दिवाना करके जाए

गुजरे तू सामनेसे खिल जाए तारे हर-सू
बहार-ए-चमनसे लेके आए पवन ये खुशबू
इक गीत चांदनीका फिर रात गुनगुनाए

                                                                                 - विशाल (१५/०९/२०१७)

Monday, July 17, 2017

भक्त

आकस्मिक नसे मीच ठरवून गेलो
तुला शोधतानाच हरवून गेलो

रीती जाहली ही कधी दानपात्रे
मुखी घास उष्टा मी भरवून गेलो

हिऱ्या माणकांच्या त्या झगमगत्या राती
दिपलो काजव्यापरी नि मिरवून गेलो

झाकला मी एक डोळा हासलो गाली जरासा
अखेरच्या श्वासातसुद्धा मृत्यूला चिडवून गेलो

अंतरे प्रस्थापितांची खडबडून जागृत झाली
कोंबडा उठलाच नव्हता, मी होतो... आरवून गेलो

पत्थरी देवास माझी समजली नाहीच भक्ती
तो बोलला मी फक्त त्याचे उंबरे झिजवून गेलो

-- विशाल (०३/०६/२०१७)