Thursday, April 19, 2018

आज हलके वाटले तर

आज हलके वाटले तर
चांदण्या तोलून धर

बोल.. पण नयनातुनी
उघडू नको देऊ अधर

उजळुनी हे विश्व अवघे
सावरिशी का पदर

होऊ दे गलका उसासा
मोकळे कर मूक स्वर

जीव घे हासून हलके
ओठ हेच धनु नि शर

ने कुशीतून कालडोही
गुदमरूदे रात्रभर

बरस आता अंतरातुनी
हो पुरी सारी कसर

व्यापूनिया ये तमासम
गात्र गात्र नि शांत कर

- विशाल (१७/०४/२०१८)

Monday, April 16, 2018

ज्वालामुखी

लाट आली सुनामी किनाऱ्यामध्ये
कोणता कोन झाला ग्रहताऱ्यांमध्ये

लावली मैफिलीस हजेरी जरी
मी असूनही नव्हतो त्या साऱ्यांमध्ये

इथे येतसे तुझी स्पर्शून काया
राख माझी उडे त्याच वाऱ्यामध्ये

ठेवुनी उतारा का  उतरे ना बाधा
एक अंडे कमी त्या उताऱ्यामध्ये

कैदी पळाला ही अफवाच होती
शोधतो ढील जो तो पहाऱ्यामध्ये

घोडी जाई जरी पाठीच्या भाराने
जाई शिंगरू फुका येरझाऱ्यामध्ये

खून पाडून घातली मान खाली
लाज का हीच ती लाजणाऱ्यामध्ये

दिसे थंड तरी नका राख मानू
सुप्त ज्वालामुखी या निखाऱ्यामध्ये

-विशाल (३०/१०/२००९)

Thursday, April 12, 2018

नकार

खरेच माझा लढावयाचा विचार नाही
असे जरी तरी तेवढा मी हुशार नाही

विचारला मी सवाल त्याचा का त्रास झाला?
तुझ्या उत्तराची वेदनाही सुमार नाही

उडी मारण्या आधीच मज हे ठाव होते
बुडेन मी खोल.. या नदीला उतार नाही

तुझ्या मिठीतही ना ज्याचा विसर पडावा
प्रिये भूतली असा एकही आजार नाही

गांडीवधारी.. कुठे परी नेम अर्जुनाचा?
धनुर्गत शर एकही आरपार नाही

दशरथाचा बाण लागला श्रावणास अन
सिंह वदे- खास एवढी ही शिकार नाही

म्हणे फुलांना मी एकदा हात लावलेला
अशाप्रकारे आरोप हा निराधार नाही

डोईवरल्या कर्जाचे कसले सत्कार
श्वासही इथे कधी घेतला उधार नाही

गडे जरी नव्हता दिला होकार तेव्हा
आता तुझा "हो" म्हणायासही नकार नाही

- विशाल (१८/०९/२००९)

Wednesday, March 28, 2018

नको आठवू आता पुन्हा नव्याने

नको आठवू ,आता पुन्हा नव्याने,
तुला काय सांगू, किती त्रास होतो?
ना रात्र सरते, ना दिवस जातो,
तीनही त्रिकाळी, तुझा भास होतो ।

नको आठवू, आता पुन्हा नव्याने,
तुझ्यासाठी ओठात, हर घास अडतो,
सुचते ना दुसरे, काही मनाला,
कवितांचा तुझीया, मला ध्यास जडतो ।

नको आठवू, आता पुन्हा नव्याने,
दृष्टी मी शून्यात, लावून बघतो,
नयनी भरुनी, हृदयी असे तो,
तुझा चेहरा, नित्य पाहून जगतो ।

नको आठवू, आता पुन्हा नव्याने,
स्वतःलाच मी, गोष्टी सांगून हसतो,
मला ठाव असते, तू बसुनी समोर,
पण तिसऱ्याला, मी वेडाच दिसतो ।

नको आठवू, आता पुन्हा नव्याने,
हे पान सुद्धा, बघ गेले भरून,
स्याही ही आटली, लेखणी लिहीना,
अन शब्द माझेही, गेले संपून ।

- विशाल (कराड १०/१२/२००६)