तुझ्या गाली ओघळले पावसाचे दोन थेंब 

अन ओठ माझे वेडे तरीदेखील लांब 

क्षणभरात तृष्णा उसळली शतजन्माची 

जे दिसले ते संयमाचे फक्त एक दंभ ...

---- विशाल 

अस्वस्थ

तू का गं इतकी दूर ? 

नदीला पूर ,

सागरा भरती...

मी एक अजाण अस्वस्थ ,

असा उध्वस्त ,

किना-यावरती ...

उध्वस्त किनारा ,

तळमळणारा ,

मनातूनी थरकाप ...

याद छळे ,

तुज का न कळे ?

पाण्यात आगीची छाप ...

चढते पाणी ,

मी अनवाणी ,

पाउलखुणा वाळूत ...

आकाश भरे ,

डोळ्यात झरे ,

पण दोन क्षणांची बात ...

क्षण दोन तरी ,

रुतलेत उरी ,

न भरलेले घाव ...

अंदाज नसे ,

उमटते कसे ,

अस्पष्ट तुझे नाव ...

--- विशाल 

जिंदगी ना मिलेगी दोबारा

दिलोमे तुम अपनी बेताबिया लेके चल रहे हो
तो जिंदा हो तुम
नजरमे ख्वाबोकी बिजलीया लेके चल रहे हो
तो जिंदा हो तुम
हवाके झोकोके जैसे आझाद रहना सिखो
तुम एक दरीयाके जैसे लहरोमे बहना सिखो
हर एक लम्हेसे तुम मिलो खोले अपनी बाहे
हर एक पल एक नया समा देखे ये निगाहे
जो अपनी आंखोमे हैरानिया लेके चल रहे हो
तो जिंदा हो तुम
दिलोमे तुम अपनी बेताबिया लेके चल रहे हो
तो जिंदा हो तुम


---- जावेद अख्तर 

भय इथले संपत नाही

भय इथले संपत नाही... मज तुझी आठवण येते...
मी संध्याकाळी गातो...तू मला शिकविली गीते...

हे झरे चंद्र सजणांचे, ही धरती भगवी माया
झाडांशी निजलो आपण, झाडांत पुन्हा उगवाया

त्या वेळी नाजूक भोळ्या, वा-याला हसवून पळती
क्षितीजांचे तोरण घेऊन, दारावर आली भरती

तो बोल मंद हळवासा आयुष्य स्पर्शुनी गेला
सीतेच्या वनवासातील जणू अंगी राघव शेला

देऊळ पलिकडे तरीही, तुज ओंजळ फुटला खांब
थरथरत्या बुबूळापाशी, मी उरला सुरला थेंब

 संध्येतील कमल फ़ुलासम, मी नटलो श्रृंगाराने
 देहाच्या भवती रिंगण, घालती निळाईत राने

स्त्रोत्रात इंद्रिये अवघी, गुणगुणती दु:ख कुणाचे
हे सरता संपत नाही, चांदणे तुझ्या स्मरणाचे

ते धुके अवेळी होते, की परतायाची घाई
मेंदुतून ढळली माझ्या, निष्पर्ण तरुंची राई

------ ग्रेस