जे करायचे ते कर जा

शिंकलो, जा जे करायचे ते कर जा
जिंकलो, जा जे करायचे ते कर जा

सांडलो, होऊनि रक्त मातीच्यासाठी,
भांडलो, जा जे करायचे ते कर जा

भंगलो, घाव घेऊन प्रीतीचे रक्तीम,
रंगलो, जा जे करायचे ते कर जा

तरसलो, जरी एकाच कटाक्षातूनी,
बरसलो, जा जे करायचे ते कर जा

पोळलो, जीवाचा यत्न करून विश्वाशी,
खेळलो, जा जे करायचे ते कर जा

टोचलो, त्यास नडला जो ध्येयप्राप्तीला,
पोचलो, जा जे करायचे ते कर जा

साचलो, कुठेही नाही जिथेही गेलो,
नाचलो, जा जे करायचे ते कर जा

खेटलो, थेट जाऊन सुबकता पाहता,
पेटलो, जा जे करायचे ते कर जा

झोपलो, शांत निर्धास्त वेळ आल्यावर,
लोपलो, जा जे करायचे ते कर जा

- विशाल (२७/१०/२०१९)

राधा-मोहन

बावरली राधा दिसतेे ना दिसतो मोहन
फांदीवरुनी गंमत  बघतो हसतो मोहन

उधळीत वाळू फिरते राधा किनाऱ्यावरी
वाळूच्या कणकणात भरुनी असतो मोहन

मिलन ना तरी मनात केवळ राधा राधा
असती सोळा सहस्त्र  तरीही नसतो मोहन

घन दाटून येतात अचानक पाऊस येतो
झुरते तिकडे राधा इकडे झुरतो मोहन

तिथे रुक्मिणी भामा झगडे प्राजक्तावर
इथे राधेच्या रोमरोमात फुलतो  मोहन

तिन्ही लोक भरूनी त्याची माया जरीही
राधेला वगळून कितीसा उरतो मोहन

- विशाल (०५/०३/२०१९)

प्रारब्ध

माठाला जातो तडा, बाप बापुडा, काळजीत पडतो
माळ्यावर एकच घडा, तोही कोरडा, तान्हुला रडतो

अश्रूंचा सुटतो वेग, टाचेची भेग, सणाने कळ
नशिबाची पुसतो रेघ, भिजवतो मेघ, पाठीचा वळ

दाबून उरी हुंदका, राहुनी मुका, पाहिली दुनिया
जो उभा जीवाचा सखा, तोही पारखा, पाठ फिरवुनिया

मिणमिणतो नंदादीप, जाता समीप, वात थरथरते
इतके हे वारेमाप, जाहले पाप, रांजणी भरते

का झाड असे निस्तब्ध, फुटे ना शब्द, गळ्यातून काही
ते हवे तसे प्रारब्ध, कुठे उपलब्ध ? सांग ना आई

- विशाल (१७/१०/२०१९)

तरळले लोचनी आसू तिला हसवून जाताना

तरळले लोचनी आसू तिला हसवून जाताना
उरली वीण थोडी जन्म हा उसवून जाताना

न झाला हात कातर क्षणभरी थरथर सुद्धा नाही
न काही वाटले, खंजीर उरी धसवून जाताना ?

निघाली भेट कपटी जी सुगंधी वाटली तेव्हा
विषारी माळली होती फुले .. फसवून जाताना

तुटतो जीव, पाऊल रोज अडते उंबऱ्यामध्ये
पिलांना एकटे घरट्यामध्ये बसवून जाताना

देणे मातीचे आतातरी फिटले असेल बहुधा
रित्या हातीच गेला गाव तो वसवून जाताना

विना जाणीव घडलेले असे गारुड होते ते
पुंगीत गुंगले सारे ...साप डसवून जाताना

कुणी माळी महार कुणी इथे झाले तुका वाणी
मनावर भाव विठ्ठलमय असा ठसवून जाताना

- विशाल (१९/०७/२०१९)

फुलांचा बेत

देणे सुगंध, जोवर निर्माल्य होत नाही
बाकी तसा फुलांचा विशेष बेत नाही

तिची कट्यार आहे छातीत रुतून किंचित
जी आत जात नाही बाहेर येत नाही

तोडून बंध कुठल्या चकव्यात पाडले तू
रस्ता तुझ्याकडे मज कुठलाच नेत नाही

मीही कधी न त्यांच्या गर्दीत झालो सामील
त्यांनी कधीच मजला धरले जमेत नाही

कुठला धरू पुरावा तोडू कसा भरवसा
तुकडेच हे चितेवर अखंड प्रेत नाही

कर्जात शेत आमुचे लाटालही परंतु
रक्तातूनी मरेतो जाणार शेत नाही

आता जगास देऊ कुठला नवा बहाणा
तीही कवेत नाही... मीही नशेत नाही..

- विशाल (१९/०६/२०१९)

धुळीची गोष्ट

सोसाट्याचा वारा आला
धूळ उडाली हवेत
पण येणे ठरलेले
याच भूमीच्या कवेत

धूळ आसमानी गेली
ढगासोबत मिळाली
झाला जोराचा पाऊस
सारी बंधने गळाली

वीज कडाडली मोठी
आला काळोख दाटून
जड होऊन आताशा
गेला ढगही फाटून

ढगा धूळ पेलवेना
दिले सोडून धुळीला
दंभ ढोंग त्या ढगाचे
आता कळले धुळीला

धूळ धरेवर आली
आसवांचा पूर झाला
मातीनेच दिला आसरा
ढग जेव्हा दूर पळाला

- विशाल (१९/०५/२००५)

एक आणखी प्याला

खाली झाला प्याला साकी
भर पुन्हा एकवार जाम
धुंदीत याच्या बुडल्यानंतर
होतील दुःखे सारी तमाम

विसरू दे आता जगाला
बुडवू दे मदिरेत त्याला
विसरतो मीही स्वतःला
पिऊन आणखी एक प्याला

जाणिवांच्या अक्षरावर
पसरू दे स्याही नशेची
रात्र सरो प्याल्यात अशी की
नको ती जुनी याद कशाची

आजच्याच या रात्रीसाठी
उठू दे सारी दारूबंदी
तुझ्या नशिल्या नयनामधुनी
वाढू दे प्याल्यातील धुंदी

जड जाहले नेत्र तरीही
आहे तुझीच मूर्ती समोर
ये जवळ ये पुन्हा आणिक
अखेरचा हा प्याला भर

- विशाल (०२/१२/२००५)

लागलो आता कुठे बोलायला

लागलो आता कुठे बोलायला
गारदी आले गळा कापायला

स्वप्न होते ते तुझे की पाश होता
प्राण फिरुनी लागला गुंतायला

सय तिची जेव्हा नभाच्या पार गेली
लागलो मी तारका मोजायला

खरडुनी केली आधी काया रीती
धावले मग सावली चोरायला

पावसाची फक्त फसवी हूल होती
मोर वेडे लागले नाचायला

अर्थ नाही अन्नपूर्णेचा असा की
आयुष्य जावे हे उभे रांधायला

- विशाल (२३/०५/२०१९)

सय तुझी

सय तुझी केव्हातरी जाते थराला
लागते अन बोचरी घरघर घराला

सागराने काय जादू सांग केली
भेटताना का नदी आली भराला

दान पेटीतील द्यावे त्या करांना
घडवती जे देव.. कोरून फत्तराला

जोडले नाते गुलाबाशी असे की
टोचती काटे सुगंधी अंतराला

या तीरावरल्या सुखांचा वीट आला
जीवना ने ना मला तू त्या तीराला

- विशाल (२७/०५/२०१९)

दिली साद त्यांनी

तिच्यावरील कवितेला दिली दाद त्यांनी
जुन्या वेदनेस फिरून दिली साद त्यांनी

शब्दांची जडली व्यसने अशी भयानक
जिंदगानी केली सारी बरबाद त्यांनी

चुकून सागरांना या समजलो मी शांत
वादळातून दाखविली अवकाद त्यांनी

भासले जे बंड ती वळवळ निघाली
चिरडले भीतीत जीव निष्पाद त्यांनी

कधी ना कधी तोल जाणार होता
दडपुन जपलेले मनी उन्माद त्यांनी

"मला वाटते.." एवढेच बोललो मी
विषय सोडुनी घातला वाद त्यांनी

जाताच दांभिकांच्या हातून दानपेटी
मोलभाव करुनी विकला प्रसाद त्यांनी

(ज्यांनी कधी न धरली बाजू विषयसुखाची
निलचित्र पाहताना केला प्रमाद त्यांनी )

- विशाल (२८/०५/२०१९)

भय इथले संपत नाही

गर्द निबिड रात्रीत
साथीला केवळ शब्द
ओठात गोठले गाणे
भोवती सर्व निस्तब्ध
मी लयीत चालतो तरीही
पायात वाट भरकटते
भय इथले संपत नाही
मज तुझी आठवण येते

एकांती विरतो देह
अलवार धुक्यात तमाच्या
नावास निळाई उरते
काठावर दग्ध मनाच्या
गाथेतील अभंग ओळ
अस्तित्व दुभंगत जाते
भय इथले संपत नाही
मज तुझी आठवण येते

स्तोत्रात झिंगले पाप
मरणांत छंद पेशींना
रक्तातील खुळे आलाप
गात्रात छेडती वीणा
दिसते ते नसते बहुधा
नसते ते फिरुनी दिसते
भय इथले संपत नाही
मज तुझी आठवण येते

- विशाल (२४/०५/२०१९)

अंतराय

शल्य कैवल्याचे बाई
दुःख रानोमाळ जळे
रक्त गोठून गोठून
नसानसात साखळे

नाद कांचनमृगाचा
ओलांडते बाई रेघ
वेणी सोडून मोकळी
बोलावते काळा मेघ

कोरी साखर साखर
दुधामधे विरघळे
बाई नाचते रानात
घाम चोळीत निथळे

उभी रात घाली डोळा
ओल्या दवाचा उखाणा
श्वास रोखून थांबला
आहे झाडाशी पाहुणा

धावे दाराकडे बाई
फाटे पळताना ऊर
गाठ गाठीला असू दे
पुढे जायचंय दूर

नभ झरू दे कितीही
किती हंबरु दे गाई
काटा रुतेल पायात
मागे वळू नको बाई

नाद लागता खुळाचा
काय बाप कोण माय
बाण सुटल्यावरी गे
पुढे ठेव अंतराय

- विशाल (२२/०४/२०१९)

प्रचिती

आयुष्यामधे या
केले असे कांड
जाहलो प्रकांड
पंडित मी

अनुभव सारे
बांधले गाठीशी
टाकली पाठीशी
सुखदुःखे

पूजा आरत्यांचे
आंधळे इशारे
खाजगी गाभारे
देवळात

खाजवली दाढी
शमविले कंड
असे थोर बंड
जोगीयाचे

तूच सांग आता
कोणती प्रचिती
वाट पाहू किती
माऊली गे

- विशाल (१३/०४/२०१९)

सुबकता

घाल जरा मोकळेपणाला आवर
वाढला इथे चोरांचा आता वावर
टाळ विहरणे तंग घालुनी कपडे
ही अशी सुबकता चित्तारून देहावर

म्यान कर त्या नजरेच्या तलवारी
थांबव मंद स्मितातील गोळाबारी
मिटुनी अधर कमान रोख ते बाण
भाळावर रुळता पाश धाड माघारी
निशस्त्र कशी तू ? देशी घाव मनावर
ही अशी सुबकता चित्तारून देहावर

नाकात मोरणी ती रेखीव कशाला
झुलविशी फुलातून कानी जीव कशाला
ओठांचा रक्तीम घोर कमी का त्यात
हा चवथीचंद्र माथी कोरीव कशाला
सालंकृत चढते कर्ज अलंकारावर
ही अशी सुबकता चित्तारून देहावर

भरली मादकता ठासुनिया अंगात
मग म्हणू कसे तव आहे भोळी जात
हर उभार ताशीव असा घडवला यत्ने
ना चित्र बने ना हो वर्णन शब्दात
स्वर्गस्थ सुंदरी जणू तू भूमीतलावर
ही अशी सुबकता चित्तारून देहावर

- विशाल (०४/०४/२०१९)

घोळ झाला घोळ

घोळ झाला घोळ सखे गं घोळ झाला घोळ
तुला आठवता कागदावरी उतरून आली ओळ
सखे गं घोळ झाला घोळ

घोळ झाला घोळ सखे गं घोळ झाला घोळ
स्पर्शता तुला विसरून गेलो करायची अंघोळ
सखे गं घोळ झाला घोळ

घोळ झाला घोळ सखे गं घोळ झाला घोळ
तुझ्या सयीने हृदयाच्या छिद्राचे झाले बोळ
सखे गं घोळ झाला घोळ

घोळ झाला घोळ सखे गं घोळ झाला घोळ
तुझ्या अदा टोमणे बहाणे मिसळून झाला कोळ
सखे गं घोळ झाला घोळ

घोळ झाला घोळ सखे गं घोळ झाला घोळ
झोप नाही रात्रीला सोबत घुबड नि वटवाघोळ
सखे गं घोळ झाला घोळ

घोळ झाला घोळ सखे गं घोळ झाला घोळ
पाहताच तू दुजाकडे उठतात आगीचे लोळ
सखे गं घोळ झाला घोळ

घोळ झाला घोळ सखे गं घोळ झाला घोळ
कोरेगाव तू पार्क पुण्यातील अन मी कापूरहोळ
सखे गं घोळ झाला घोळ

घोळ झाला घोळ सखे गं घोळ झाला घोळ
किती मारल्या उड्या तवपुढे जैसे बेडूक टोळ
सखे गं घोळ झाला घोळ

घोळ झाला घोळ सखे गं घोळ झाला घोळ
तू पाहून मज हसता उठला केवढा गदारोळ
सखे गं घोळ झाला घोळ

घोळ झाला घोळ सखे गं घोळ झाला घोळ
लागून मागे तुझ्या जाहला पुरता बट्ट्याबोळ
सखे गं घोळ झाला घोळ

घोळ झाला घोळ सखे गं घोळ झाला घोळ
तुला पटविण्या चालू सारा कवितेचा हा झोळ
सखे गं घोळ झाला घोळ

-विशाल (०२/०४/२०१९)

भग्न राऊळाची व्यथा

जिथे राहिले भग्न अवशेष बाकी, वदे  कोण त्या राउळाची कथा
पुजारी म्हणे ओळखीचे पुरावे, न जाणे परी देवतेची व्यथा

शैवाळलेल्या चिरा काही अजुनी, दिसे ओल अश्रूच वा पाझरे
पताका विच्छिन्न उडे वारियात की वृद्ध वयाने भरे कापरे

सरलीत वर्षे किती आठवेना, येऊन कानी तो घंटाध्वनी
तसे भासही काही होती आताशा, पूजापात्र घेऊन येते कुणी

सभोवती इथे कुंद आरण्यरुदन, तयालाच धुपारती मानतो
कधी मूषकाच्या बिळातील उष्टाच, पाहून नैवेद्य पानावतो

दैवत्व विरले कधीचेच इथले, म्हणतात जागा बाधित आहे
कबंधा करे कोण वंदन शिळेच्या, की कर आशिषाचाच खंडित आहे

- विशाल (०१/०४/२०१९)

एक वाट

प्रत्येकाच्या नशिबात मळलेली एक वाट
स्वतःची स्वतःसही न कळलेली एक वाट

क्षितीजाच्या पार जाते आकाशाला कवे घेते
पायाखाली धूळ खात पडलेली एक वाट

अजूनही शोधतो मी त्याच जागी पुन्हा पुन्हा
जाताना तू तुझ्यासवे वळलेली एक  वाट

दोन घास कसेबसे आणि दोन घोट पाणी
पोटातल्या भुकेपुढे हरलेली एक वाट

चढ-उताराची लय जपताना गेले वय
वाट पाहताना तळमळलेली एक वाट

अपघात जखमा नि आसवे आक्रोश टाहो
जागोजागी रक्त भळभळलेली एक वाट

दिसोदिस मासोमास सालोसाल युगे युगे
मातीत नि माणसात रुजलेली एक वाट

नादी कोणाच्या लागून खुळ्यासारखी वागून
रस्ता सोडून स्वतःचा ढळलेली एक वाट

पोर चालली सासरी सोडुनी बापाच्या उरी
वाळ्या-पैंजनात खुळखुळलेली एक वाट

प्रसवाच्या वेदनेत सृजनाच्या चाहुलीत
एका शब्दासाठी पानी अडलेली एक वाट

- विशाल (२८/०३/२०१९)

पदरावरचे चांदणे

गाली खुलते तुझ्या हे द्वाड चांदणे
भुरळ पाडते मना लबाड चांदणे

उठले रोमांच कसे यौवनावरी
रुजले देहात का उफाड चांदणे

झोपडीत चंद्रमौळी काय मागणे
कवडश्यात थाटू दे बिऱ्हाड चांदणे

छळते मजला तवभवती लपेटुनी
बांधू काय यत्ने उनाड चांदणे

कोरड्या या भाकरीत चंद्र कोरडा
मिसळून चटणीत जरा वाढ चांदणे

जरी न देई भाव कुणी फारसा तया
कवीस मात्र भासते घबाड चांदणे

दे जागा दावूनी निशापतीस त्याची
ये अशी खुल्या उन्हात पाड चांदणे

कासावीस जीव चकोरापरी पिसा
थोडे पदरावरुन तू झाड चांदणे

कारण अवसेचे सांगू नको बापाला
बाळ निजे माझे तू धाड चांदणे

(निशब्द पाहते नि सोसते गुन्हे किती
भ्याड चांदणे किती मुर्दाड चांदणे

कुठे जरा आसक्त चंद्र टाकता नजर
खुळे तिथेच थाटते बिऱ्हाड चांदणे

जो तो घेतोय रे जमतोय तसा वाटा
तुही जमल्यास ओरबाड चांदणे )

- विशाल (२०/०३/२०१९)

राडा

काल रातीला मोठा राडा झाला
धुतले गाढव त्याचा घोडा झाला

तसा शहाणा माणूस होता फार
शब्दामध्ये अडकला वेडा झाला

देवावरती भजन लिहाया बसलो
देव शिवाजी मग पोवाडा झाला

अतिशयोक्ती यास म्हणू की उपमा
हृदय चोरीता म्हणे दरोडा झाला

बाटली संपली दुःख शिगेला होते
शब्द दारू अश्रूंचा सोडा झाला

लक्ष्मीला विसरून सरस्वतीला पुजले
यशात माझ्या माझा खोडा झाला

हसली आणि म्हणाली थॅंक्यु दादा
स्वप्नांचा क्षणात चुराडा झाला

- विशाल (२३/०२/२०१९)

कविता बिविता

तो दाटून ये घननीळ पाडून मनाला पीळ
दुरात शांतता मोठी पण भोवताल व्याकुळ
भरण्यास भावना सागर मी पानावर पाझरतो
म्हणतात उगाचच लोक मी कविता बिविता करतो

प्रश्नातच दडली घुसमट उत्तरी शक्यता धुरकट
जीव इतका हताशलेला की निव्वळ भरकट भरकट
शून्याच्या मागे पळतो लेखणीमधून ओघळतो
म्हणतात उगाचच लोक मी कविता बिविता करतो

तिज काही समजत नाही मग मौन पाळतो मीही
तिकडे कागद निस्तब्ध तर इकडे चौखूर स्याही
ही अबोल भरता ओंजळ एखादा शब्द निसटतो
म्हणतात उगाचच लोक मी कविता बिविता करतो

या सरळ साकड्या कविता या वेड्यावाकड्या कविता
माझ्याहून किती निराळ्या रांगड्या फाकड्या कविता
मी लिहितो कुजबुज केवळ लोकांस भाव सापडतो
म्हणतात उगाचच लोक मी कविता बिविता करतो

- विशाल (१२/०२/२०१९)