निरोपाच्या क्षणी मन रेंगाळले क्षणभर
शेष राखेला पुन्हा मी जाळले क्षणभर
प्रभाव म्हण हा तुझा वा माझी मजबुरी
कायदे पण डोळ्यांचे मी पाळले क्षणभर
वाया नाही गेली मेहनत तुझ्या बहाण्यांची
खरे सांगतो मीही अश्रू ढाळले क्षणभर
काट्यांचे मी ताज तुझ्या घातले सुखाने पण
गुलाबही माझे कुठे तू माळले क्षणभर ?
झेलताना सरी अघोरी तप्त जाणिवांच्या
तुला स्मरूनी भोवताल गंधाळले क्षणभर
-विशाल (०८/०८/२०१८)
एवढा कसला खुलासा चालला आहे
मी कुठे माझा गुन्हा नाकारला आहे
लढून मेला तो कधी न हारला रणी
पळून जाणारा कधीचा वारला आहे
तुलाही जाताना कसे ना वाटले काही
दिवस भर दुपारी अंधारला आहे
कापरासम जळलो नुरलो जराही
समीधेत भाव माझा वधारला आहे
कसली करतो काळजी तू पाप पुण्याची
("संभवामी युगे युगे" तो बोलला आहे )
- विशाल (०५/०८/२०१८)
प्रहर चालला तो दुपारचा
त्यातून घन आलेले दाटून
दमट जराशी हवा पसरली
लपाछपी खेळतसे ऊन
दूर कुठे तो बसून रावा
घालीत होता किर किर शीळ
उदास होते आयुष्य झाले
सरता सरेना आजची वेळ
अशाच वेळी बसून एकटा
हळूच असे तो निरखत तिजला
एक भेंडोळे एक लेखणी
होता हाती घेऊन बसला
काही अंतरावर ती होती
घागर बुडवीत पाण्यामध्ये
रेखीव काया लवचिक बांधा
वर्ण गोमटा कपडे साधे
तिला ना होती जाणीव त्याची
गुणगुणतसे आपल्या तंद्रीत
आडोशास तो बसला होता
काही खोडीत काही लिहीत
घागर भरुनी ती निघताना
याची लेखणी थांबे पुरी
शीळ घालुनी तिज तो बोले
तुजवर लिहिले हे वाच सुंदरी
निघे गुलाब मग खिशातुनी
जशी ती एकेक ओळ वाचता
जरा थांबुनी मग ती वदली
"वा रे दादा छान कविता !"
गुलाब गेला सुकुनी खिशातच
ती लबाड हसली जाता जाता
गेली घेऊन भेंडोळेही
वाया गेली एक कविता
- विशाल (२४/०६/२००६)
